Definitely my last marathon!

What a torture, these last kilometers! Finally, after almost 42 kilometers, I observe the Panathenaic stadium. In 1896 during the first modern Olympic games the very first marathonrace finished in this particular stadium. And a year from now, in 2004, an Olympic marathonrace will finish here again. One thing is for sure, this is my first but definitely my last marathon. Full sun, twenty eight degrees Celsius and extremely sore legs. Still a few hundred meters to go to the finish line.

About four hours earlier in the starting area – in the town of Marathon – me and my running mate Ron were pretty self-assured. Already more than an hour before the start in the starting area. Early in the morning. Still pretty cold and doing some light stretching. Having a chat with other runners. Runners from all over the world. Before us a bunch of runners with identical shirts. Shirts that attract our attention; ‘Two Oceans Marathon 2002’ printed on it. ‘Tell us more about that run!’ Wow, pretty intense. 56 kilometers! Until now we hshirtjesruilen-2oceansmarathon-classicmarathonaven’t run further than about 25 kilometers. But – of course – we’re not mentioning this. Cape Town, two oceans and one of the most beautiful coastal roads in the world. ‘Sounds as a pretty next goal, we are going to run to that one too – once!’.

Nothing left of that beautiful dream a few hundred meters before my finish in Athens. I enter the fully marble Panathenaic stadium. Our supporters go completely wild. I hear their voices, see the finish line, try to smile and pass the finish line. Arms up! Spontaneous tears in my eyes. I’ve clocked 4 hours 14 minutes. Never again!

In the evening, drinking a beer, I ask Ron ‘what was that South-African marathon again?’. ‘Cool, let’s run that one – once!’. Twelve years and sixteen marathons later it’s really going to happen! Not Ron but Ed is joining me. Two Oceans Marathon, 37 days to go!

What running shirts can bring…

 

Absoluut mijn allerlaatste marathon!

Wat een ongelooflijke lijdensweg die laatste kilometers. Eindelijk, na bijna 42 kilometer, doemt het Panathinaikos stadion voor me op. Het stadion waar in 1896 tijdens de eerste moderne Olympische spelen de allereerste marathon finishte. En waar een jaar later, in 2004, ook weer een Olympische marathon gaat finishen. Eén ding is zeker, dit is mijn eerste maar ook absoluut mijn allerlaatste marathon. Volle zon, achtentwintig graden en kramp in de benen. Nog een paar honderd meter tot de finish.

En dat terwijl ik en mijn loopmaatje Ron zo’n vier uur eerder in het startvak in het stadje Marathon dachten het wel even te doen. We staan ruim een uur voor de start al in het startvak. Vroeg in de ochtend. Het is nog redelijk fris en we staan een beetje op en neer te dansen. Wat kletsen met andere lopers. Lopers van over de hele wereld. Voor ons staat een groepje lopers met identieke shirts aan. Shirts die onze aandacht trekken; ’Two Oceans Marathon 2002’ staat erop. ‘Wat is dat voor loopje? Vertel!’. Wow, dat klinkt heftig. 56 kilometer! Wij hebben – tot vandaag – niet verder dan zo’n 25 kilometer gelopen. Maar dat vertellen we natuurlijk niet. Kaapstad, twee oceanen en één van de mooiste kustwegen ter wereld in het parcours. ‘Dat lijkt ons een mooi volgende doel, gaan we ook een keer doen!’.

Van die mooie droom is een paar honderd meter voor de finish niets meer over. Ik loop het volledig uit marmer opgetrokken stadion in. Onze supportersschare gaat volledig uit z’n dak. Ik hoor de stemmen, zie de finishlijn, probeer ontspannen te lachen en ga met een winnaarsgebaar over de finish. Spontane tranen in mijn ogen. 4 uur 14 minuten zegt de klok. Nooit meer!

’s Avonds met een biertje zeg ik tegen Ron ‘wat stond er ook alweer op die shirtjes van die Zuid-Afrikanen?’. ‘Ook wel gaaf!’. Twaalf jaar en zestien marathons later gaat het echt gebeuren, en niet Ron maar Ed gaat met me mee. Nog 37 dagen te gaan!

Wat shirtjes kunnen doen…