Apeldoorn Midwintermarathon

Onze site, facebook- en instagrampagina zijn live en de shirtjes komen gelijk al binnen! Met een goed gevoel begonnen we vanmorgen aan de 25 kilometer van Apeldoorn. In onze voorbereiding toch het letterlijke hoogtepunt met een klim naar een top van 100 meter. Net Zuid Afrika, al moet je de sneeuw wel even wegdenken. Nou had Marco toch wel een ander soort race in gedachten dan Ed. Rustig kilometers lopen, onder de 2 uur blijven en als hij dat zei keek ie heel zuinig. Ed daarentegen zoals altijd vol bravoure, vond dat het PR schema van de halve marathon maar eens moest worden aangehouden, wat Ed 12 minuten sneller zou maken dan Marco.

De eerste kilometers wat geklets over de shirtjes, de website en de wondere wereld van Instagram, dan rechtsaf het park/bos in. Bij de 5 kilometer vond Ed het welletjes en stiefelde weg, wat de loper naast Marco deed verzuchten dat hardlopers toch doodlopers zijn. Interessante gedachte met zoveel duizend collega’s om je heen. Nou was het parcours best vol, vooral bij de pacers met hun ballonnetjes, dus een hoop gezig-zag en Ed dacht, die Marco, daar zijn we de rest van de race vanaf. Bij de 10 of 11 kilometer, tap-tap-tap, onmiskenbaar de hoefslag van Marco, daar was ie weer. Een ander mens. Nee hoor, gewoon lekker doorstampen, niks geen geluier, de beuk erin. Ed schrok een beetje, want daar had ie niet op gerekend, een concurrent. Gelukkig waren daar altijd weer de hellingkjes, en dan was Ed weer weg, en gelukkig waren daar altijd weer de afdalingkjes, en dan was Marco weer terug.

Bij de 18 kilometer, heerlijk geriefelijk in het spoor van een stel marathonlopers, vond Marco het genoeg. Gassen dus. Met een fraaie bocht om het kluppie heen, tempo omhoog naar 4:20 en nou moest Ed aan de bak. Nou is die Amersfoortseweg een lang kreng, redelijk recht en de eerste helft gaat heel lang flauw omhoog. Geen probleem, gebroederlijk bijna werden de kilometers weggestampt en lieten we iedereen in verdwazing achter ons. Ed vond het prima zo, Marco niet. Laatste 5 kilometer, dus de 20 al gepasseerd. Gas verder omhoog, nu op en onder de 4 min. per kilometer. Bam! Ed verbaasd, bezorgd en redelijk uitgewoond, Marco leek het steeds meer naar z’n zin te krijgen, het leek er zelfs op dat hij zachtjes aan het neuriën was, Dreaming of a White Christmas of zo. Irritant irritant. De laatste kilometer kwam in zicht. En ja, nog altijd even gruwelijk snel. Ed was er klaar mee en zei dat Marco maar alleen door moest halen. apeldoorn

Maar dat gebeurde niet. Galant als altijd hield Marco zich in. Na 1 uur en 50 minuten een gezamenlijke finish. Mooi hé, broederschap.

Alleen jammer dat in de uitslag daarna bleek dat Ed 1 seconde sneller was geweest dan Marco. Inderdaad, Ed was 1 seconde later over de startstreep gegaan. Het is niet eerlijk.

En de moraal van dit verhaal: zonder shirtje was dit allemaal niet gebeurd. Shirtjes zorgen voor avontuur. Ruil jij ook je shirtje voor Kaapstad? www.shirtjesruilen.nl